Doe mij maar dicht (2025)
Sjonge jonge, ik ben er even stil van, van dit boek. Maar eigenlijk klopt “even” niet, want ik ben al stil van dit boek sinds ik het opensloeg en een gedicht mij begroette, alsof de titel van het boek zich gelijk even wilde uitleggen; ‘doe mij maar dicht | leg mij maar weg | zet mij maar uit | laat mij maar los | met mij is immers | niks te beginnen’.
En eigenlijk nog meer stil van bladzijde 8. Waar Liedewij schrijft over hoe het voelt, “het”, het voelen alsof er iets stuk is in haar; ‘Dat er een betonnen rugzak aan je schouders hangt, onzichtbaar, maar zwaarder dan een mens kan tillen. En toch tilt.’
En dat al op bladzijde 8.
Wat volgt is een duizelingwekkende leeservaring, een intieme leeservaring, waar je heel dichtbij dit personage komt. Maar kan dat eigenlijk wel? Als Lidewij zelf niet eens zo goed weet wat de kern van haar tranen, van “het” is, alleen dat het leven gewoon zo voelt? Want is het misschien rouw, het verlies van een opa 10 jaar geleden dat toch niet goed verwerkt is? Of de vervreemding van haar beste vriendin? Of misschien die UFO die maar in de lucht blijft verschijnen, een gouden sigaar, misschien echt, misschien een waanbeeld?
“Ik ben een uo. Een unidentified object.”
Of is het een combinatie, juist een mix van al die dingen? Als in een psychose raakt Liedewij steeds verder verloren in gedachten die op papier vertaald worden naar bijna lege pagina’s waar alleen gedichten, of een enkele zin neergepend is tot andere pagina’s die zo vol zijn dat de bladspiegel overweldigend is, momenten waar geen pauze te vinden is. Niet voor Lidewij en niet voor de lezer, alleen een duizelingwekkende doolhof van woorden, gedachten, gevoelens.
Totdat er niks meer over is dan het (prachtig gekozen) beeld op de voorkant van het boek, als de lezer even op adem wil komen en het boek inderdaad even dicht doet. Een meisje dat volledig kopje onder is gegaan: “Ik ben een uo. Een unidentified object.”
‘Oh deze is zo mooi en zo intens en heftig en zo mooi,’ berichtte ik twee vriendinnen met een foto van de voorkant van dit boek, toen had ik nog 30 bladzijdes te gaan en ook toen voelden die woorden niet toereikend genoeg en was ik er stil van. Genieten is vanwege de thematiek niet het juiste woord, maar dit is wel zo’n boek dat je in elke vezel, elk hoekje van je lijf, van je tenen tot je kruin voelt en nadreunt. En daarom kloppen al die mooie, positieve woorden toch ook wel. Doe mij maar dicht is intens en heftig, dubbel zo mooi.
PS. Dit boek gaat over mentale gezondheid, als je de triggers wil weten voordat je hieraan begint, stuur me gerust even een berichtje. 💛
Details
Titel: Doe mij maar dicht
Auteur: Tim Gladdines
Uitgever: Lemniscaat
Datum van verschijnen: oktober 2025
Blz: 221
ISBN: 9789047718161
Leeftijd: 15+
Het boek is te koop bij je (online) boekhandel; koop een boek, koop lokaal!
