Een bizon aan tafel (2026)
Op het eerste schutblad staat een gezinsfoto: Een verjaardag, slingers op de achtergrond, een feestje, vader, moeder, drie kinderen, waarvan de twee kleinsten op een stoel. Eenzelfde soort foto volgt op het titelblad, de twee kleinsten een kop groter, weer een feestje, slingers op de achtergrond. En een derde kind en een moeder, maar geen vader.
En dan opeens, weer een bladzijde verder, een bizon. Groot, zwart, aan de keukentafel.
“Ineens zat hij
bij ons aan tafel,
niemand wist
waar hij vandaan kwam.
Mam was zo verbaasd
dat ze hem ook maar
een kom courgettesoep gaf.”
Licht en donker
Ik kocht Een bizon aan tafel gisteren, een onderdeel van mijn Kinderboekenweekaankopen (dat is één woord inderdaad) van 2026. Het was het eigenlijk niet echt het plan om meerdere boeken te kopen – ik kocht namelijk al iets te veel boeken de afgelopen weken en las er iets te weinig. Maar dit boek, tja, dit boek kon onmogelijk niet mee naar huis.
Ik las ‘m één keer, legde hem weer terug op de tafel, maar je weet hoe het gaat met mooie prentenboeken, daar blijf je over nadenken, daar wil je over praten. En dat gebeurde, midden in de winkel, een spontane voorlees- en praatsessie. Het was te kort, het is nu eenmaal Kinderboekenweek, het was druk in die winkel. Maar even, in dat kwartiertje spraken we al.
Over die bizon, die er op een dag gewoon opeens was en bleef, over hoe dat grote beest op sommige bladzijden donker gitzwart is en alles overneemt maar op sommige bladzijdes juist transparant en kleiner lijkt, altijd aanwezig maar soms ook iets minder. Hoe het gezin snel aan het beest went, want hij helpt in het huis, bakt pannenkoeken, al snel verdwijnt de vraag hoe hij daar is gekomen. We dachten na over hoe dit boek vrolijk is, de illustraties kleurrijk, mooi – een aantal bladzijdes hebben zelfs geen tekst en dan vertelt alleen dit beeld het verhaal van het gezin. En tegelijkertijd is er evenveel licht als donker te vinden in deze bladzijdes, iets zwaars, groots, zwarts. Tja, die bizon hé?
Een onderdeel van het gezin
Er staat nergens in Een bizon aan tafel wat die bizon precies is of waar hij voor staat, of dit verhaal over gemis gaat, over troost, over verliezen of juist vinden, over veranderingen, nieuwe dingen in het leven of juist over stilstaan bij wat er niet meer is.
Ik denk dat dit prentenboek over al die dingen gaat, en misschien zelfs nog over een beetje meer. En dan weet je dat je een goed prentenboek in handen hebt, als je zelfs na drie keer lezen nog met vragen, andere interpretaties, gedachtes zit, dat is echt het allermooiste.
Op het laatste schutblad staat opnieuw een gezinsfoto, met de vier gezinsleden, dezelfde drie kinderen en een moeder, ze lijken weer een stukje ouder. Omringd door zachte zwarte vacht, twee hoeven die de foto van het gezin voorzichtig vasthouden. Zelf geen onderdeel van de foto, en toch ook weer wel.
“We zijn nu een paar weken verder
en weten nog steeds niet
waar hij vandaan kwam.
Dat maakt ons ook niet uit,
we hopen gewoon
dat hij nog een tijdje zal blijven.”
Details
Titel: Een bizon aan tafel
Auteur: Pim Lammers
Geïllustreerd door Natascha Stenvert
Uitgever: Querido
Datum van verschijnen: september 2026
Blz: 32
ISBN: 9789089675095
Leeftijd: 4+
Het boek is te koop bij je (online) boekhandel; koop een boek, koop lokaal!
