ABOUT ME NEDERLANDS 10/08/2019

Chasing rainbows.

Vandaag deel ik mijn verhaal van de afgelopen 3,5 jaar.

Hoe ik afstudeerde als HBO Pedagoog, vertrok naar Londen en weer terug kwam om in een kinderdagverblijf te werken. En toen de boeken weer tegenkwam na wat wijze woorden van mijn grote broer.

Ik vertel je vandaag over dromen, mijn dromen. En hoe dromen soms helemaal niet zo eenduidig zijn en steeds kunnen veranderen.

HBO Pedagogiek

Even een terugblik naar het verleden. In september 2016 ontving ik mijn diploma HBO Pedagogiek. Vierenhalf jaar lang heb ik hard gewerkt om deze bachelor te behalen. Met passie voor kindontwikkeling en opvoedingsondersteuning had ik mijn doel gevonden. 

Ik vond het heerlijk om met ouders te babbelen, huisbezoeken af te leggen en mij onder te dompelen in de DSM-5 definities. Als je mijn blog wat langer volgt, is het duidelijk dat ik uiteindelijk niet in dit werkveld terecht ben gekomen. Maar toch zie ik deze jaren niet als een gemiste kans. Ik heb veel geleerd tijdens deze studie. Ik ben enorm introvert, maar kon dankzij deze opleiding mij toch ontwikkelen. Want sociale studies forceren je uit je comfortzone, met mensen praten werd mijn beroep, dus dan moet je wel leren babbelen. Ik droomde van een positie waar ik laagdrempelige opvoedingsondersteuning mocht gaan geven, misschien een eigen cursus ontwikkelen of werken bij het Opvoedwinkeltje. 

Na heel wat uren typen achter mijn laptop, definities uit mijn hoofd te leren en liters koffie; mocht ik op 15 september 2016 eindelijk dat gekke hoedje op mijn hoofd zetten. Mijn handtekening op dit mooie papiertje, de bachelor was van mij!

Hi london! 

En op 25 september zat ik in het vliegtuig naar Londen om een jaar als au pair te gaan werken. Hoe, wat, waar? Au pair??? Heb je nu een beetje een whiplash, lieve lezer? Dat had volgens mij iedereen in mijn omgeving.

2016 was een wat minder jaar op persoonlijk vlak en aan het eind van mijn studie was ik niet zo heel happy. Ik moest even weg uit deze omgeving en ik had altijd de droom om een jaar in het buitenland te wonen. (Want wie heeft nu maar één droom in het leven, bij mij komen er elke dag weer twintig bij.)

Dus daar ging ik, koffer gepakt, met trillende beentjes stapte ik op Heathrow AirPort uit. Deze komende 8 maanden waren eng, eenzaam maar ook fantastisch en mooi. Mijn Engels ging vooruit, mijn boekencollectie groeide en ik stond op een andere manier in het leven. Ik zou enorm veel documentjes vol kunnen schrijven over deze ervaring, en misschien doe ik dat ooit nog wel.

Voor nu wil ik alleen zeggen dat ik iedereen zo’n jaar kan aanbevelen, spring eens een keer in het diepe. Je komt er alleen maar mooier uit.

“Maar zus, waarom ga jij niet iets met boeken doen?”

In mei 2017 stond ik weer met beide benen op de grond in Nederland. Nog draaiend van mijn avontuur aan de andere kant van de sloot, vond ik binnen dezelfde maand werk bij een kinderdagverblijf. Een mooie eerste stap om naar mijn perfecte baantje als Pedagoog toe te werken, dacht ik zo.

Een longontsteking, gebroken rib en heel wat antibiotica en traantjes later, was dit toch niet zo’n goed idee. Ik kwam thuis te zitten na een halfjaar. Ik heb zelf mijn baan opgezegd, want ik was niet meer gelukkig. Met mijn 25 jaar deed mijn lichaam elke dag zeer en mijn hart net zo veel. Maar dan zit je thuis. Mijn liefde voor het werkveld waar ik voor opgeleid was, was langzaam weg gevloeid. Wat ga ik nu doen? Juf worden? Toch proberen een passende baan te vinden in de Pedagogiek? 

In deze tijd startte ik mijn bookstagram account. Eigenlijk omdat niemand op mijn persoonlijke account mijn boekencollectie net zo waardeerde als ik, maar ook om gewoon iets nieuws te proberen. Mijn liefde voor recensies schrijven werd in korte tijd vergroot, met het gevolg dat ik op 25 juni het domein www.booksandmacchiatos.com kocht. 

Maar ja, daar verdien je niet zo snel geld mee en mijn ouders dachten op dit punt ook waarschijnlijk; waar gaat het met dit kind naartoe? Eerlijk gezegd, dat wist ik ook niet zo goed en dat is toch best wel een beetje eng.

“Zus waarom ga jij gewoon niet iets met boeken doen?” Kwamen de wijze woorden van mijn grote broer. Ja broer, daar zeg je me wat. 

AKO in de Bijenkorf.

Een aantal dagen na deze wijze woorden vond ik de vacature voor verkoopmedewerker op de boekenafdeling van de Bijenkorf. Deze boekenafdeling werd per 3 september over genomen door het bedrijf AKO, die winkels waar je de laatste boeken en tijdschriften kunt kopen op elke station en vliegveld. En AKO zocht nu mensen om een nieuwe afdeling in de Bijenkorf filialen op te starten. Ik, boekverkoper? Ja dat leek me wel wat. Een motivatiebrief, sollicitatiegesprek en proefdag verder, werd ik aangenomen.

Diep van binnen wist ik dat ik veel liever in een onafhankelijke boekenwinkel had willen werken, maar voor een lezer en boeken-enthousiast was dit al zo gaaf. Ik had elke werkdag nieuwe boeken in mijn handen, mocht de catalogussen van uitgeverijen doorlezen en mocht de hele dag over mijn hobby praten.  

Ik heb een jaar met liefde op deze afdeling gestaan. Waar het stuk jeugdliteratuur mijn kindje was, ik behoorlijk goed leerde inpakken en hele lieve mensen heb leren kennen. In deze tijd kwam ik ook de master jeugdliteratuur tegen, toen ik op een stille dinsdagavond in gesprek kwam met iemand die deze studie had gedaan. Ik schrijf binnenkort nog een artikel over deze (pre)master, deze lap tekst is nu al veel te lang haha.

Maar die premaster start nu over 16 dagen en wat ben ik klaar voor weer een nieuwe wending in mijn leven. 

En nu verder.

“Happiness is a journey, not a destination. For a long time it seemed to me that life was about to begin—real life. But there was always some obstacle in the way, something to be gotten through first, some unfinished business, time still to be served, a debt to be paid. At last it dawned on me that these obstacles were my life. This perspective has helped me to see there is no way to happiness. Happiness is the way. So treasure every moment you have and remember that time waits for no one.”

Hoe cheesy de bovenstaande quote ook is, ik leef hiernaar. Mijn weg in het leven is geen eenduidige, ik weet nooit wat ik kan verwachten. Maar met alles volg ik mijn gevoel en ik ben zo nieuwsgierig waar deze weg nu weer naartoe zal leiden.

En waarom heb ik deze blog post eigenlijk geschreven? Misschien voor een 24-jarige kennis die zich te oud vond om terug naar school te gaan. Of voor de mensen die niet begrijpen hoe dromen kunnen veranderen.

Maar ook voor mezelf, om mij eraan te herinneren dat dromen najagen iets heel moois is en ik daar nooit mee wil stoppen. 💛

You Might Also Like

5 Comments

  • Reply Lalagè 10/08/2019 at 10:50

    Ik zit dit met bewondering te lezen. Heel mooi hoe je je eigen weg kiest, wat anderen daar ook van denken.
    Veel succes gewenst met je nieuwe studie!

  • Reply Andreo de Wolf 10/08/2019 at 11:06

    Je verhaal geeft heel duidelijk aan dat je nog zoekende bent, iets waarvan je ouders nog weleens denken waar gaan we deze keer weer naar toe.
    Maar het aller belangrijkste in het leven is je dromen te volgen en daar hebben wij je als ouders altijd onvoorwaardelijk in gesteund.
    De studie Jeugdliteratuur is weer een volgende stap in je doorlopende ontdekkingsreis waarvan wij hopen dat die gaat brengen wat je ervan verwacht, want ons is inmiddels wel duidelijk dat boeken je passie zijn.

  • Reply Merel 10/08/2019 at 11:51

    Mooi geschreven! En: ontzettend herkenbaar.
    We gaan er iets moois van maken, studiegenoot! 😉

  • Reply Andrea de Wolf 10/08/2019 at 12:59

    Zoals wij als ouders tegen hun kinderen zeggen , volg je dromen en doe wat je leuk vind .
    En uiteindelijk kom je uit wat je graag wil .😊
    Succes met je opleiding jeugd literatuur 😘

  • Reply Rensina 11/08/2019 at 11:01

    Wat mooi beschreven! En inderdaad ook wel herkenbaar, doen waar je je goed bij voelt en stoppen met iets wat niet meer bij je past, hoe moeilijk de beslissing ook is. Dapper beschreven en ik ben zo benieuwd naar je nieuwe studie, hij klinkt echt geweldig!

  • Leave a Reply